PEDALEUR DE CHARME

Vorig weekend geen tourtocht op het progamma. Wel de verkenningsreis naar het Sauerland voor onze fietsvakantie met de Vrienden van de Fiets deze zomer. Een verslag en enkele sfeerbeelden zijn te vinden op www.vriendenvandefiets.be 

Wat vooraf ging…
Vermits we ons dit weekend aan zee bevinden (lees Bray-Dunes in Frankrijk, net naast de Panne) doen we beroep op de kalender van de Vlaamse Wielrijdersbond.

"Zaterdag 17 en zondag 18 april 2010 richt wtc-zonnebeke voor de 17e maal de enige en originele "Moerentocht" in voor cyclotoeristen. 5 afstanden op een zeer vlak en verkeersarm parcours, 150km, 115km, 77km, 60km of 35km"...

Dit was mijn kompaan Steven niet ontgaan en om ons kilometeraantal wat op te drijven gingen we graag op deze uitnodiging in. Even organisatie aanschrijven en parcours opvragen. Misschien rijden ze wel noordwaarts en kunnen we vanaf de Franse grens aanpikken op het parcours. Zo gezegd, zo gedaan met als resultaat dat deze tourtocht hun keerpunt had (na ca 75km) ter hoogte van Uxem. Belangrijk om weten, Uxem ligt ongeveer een 10-tal km van Bray-Dunes, onze verblijfplaats… 

Zaterdag 17 april…
Iets later dan verwacht (omstreeks 10.30) zetten we aan voor onze ‘lange-duurtraining’ door de Moeren tot diep in Zonnebeke en terug. Na wat zoekwerk, bevinden we ons uiteindelijk op het parcours en volgen we 150 km de ‘witte A’ op het asfalt die ons langs en door de juiste straten en wegen moet leiden. Het weer is zalig, doch iets frisser als in het binnenland. Zo’n 12° en zoals steeds omringd door een ’langs-alle-kanten-draaiende-wind’.

Erg druk op de baan is het niet…pas na 50 km komen ons 2 wielertoeristen uit het Roeselaarse tegemoed. Heeft het misschien met de afstand te maken en kiezen de meeste voor 115km. Of verwachtten ze morgen meer volk…ons een raadsel. Beide heren vragen vriendelijk of ze hun wagonnetje mogen aanhangen aan onze lokomotief. 5 km verder zijn we zijn ploegmakker al kwijt. Waarschijnlijk had deze een tocht in het hooge Noorden verwacht want met winterbotjes, winterhandschoenen, een lange broek, wintermuts en thermovest zal deze vriendelijke man uit de Rodenbachstad in ‘ademnood’ gekomen zijn.  Of lag het aan de snelheid waarmee zijn teamgenoot het kopmanschap van ons overnam ? Deze man hield er een 10km een stevig temp op na, zo stevig zelfs dat hij rechtdoor rijdt waar je normaal linksaf moet. Wij blijven wijselijk het parcours volgen en luidkeels probeer ik er hem attent op te maken dat hij beter ons zou volgen dan omgekeerd. Die hebben we alvast niet meer terug gezien en na 75 km en ongeveer 2.30 uur bereiken we Zonnebeke. De Start- en aankomstplaats van deze tourrit.

We mogen ons niet later verleiden door al die wielertoeristen (die we niet zijn tegengekomen) die aan het nagenieten zijn van blonde Leffe, Karmeliet, Duvel en zoveels meer. Voor hen zit de rit er hoogstwaarschijnlijk op. Wij zitten halfweg. Toegegeven, tot nu toe viel alles reuze mee. Geen meter bergop en mooie landelijke kaarsrechte (soms kilometerslang) verkeersvrije wegen. 2 cola’s en een hotdog dikker, trekken we ons op voor deel 2, ware het niet dat ik na 1 km reeds rechtsomweg mag keren wegens het vergeten van mijn helm. Via Passendaele en het Tyne Cote begraafplaats (wat imposant is trouwens, al die wit marmeren grafstenen)  rijden we terug Noordwaarts.

Na 5 uur op de fiets vinden we het even tijd om op adem te komen in Stuyvenskerke. Van hieruit is het zo’n 35 km tot Uxem. De benen worden al ietwat krampachtiger en met de tegenwind wordt het er niet beter op. We motiveren elkaar wat en hebben het over een goeie duurtraining. De polar van Steven begint meer op een koekoeksklok te lijken dan op een hartslagmeter. Na 6 uur en 30 minuten op de fiets te hebben gezeten bereiken we omstreeks 17.15 uur Bray-Dunes. 170 km op de teller, dat kan tellen, waarvan 160 km op kop. Dit was meer dan een goede training en zeker voor herhaling vatbaar ! Morgen rustdag of misschien toch wat losrijden. Zien wat de benen zeggen.

Steven bedankt voor de aangename companie !

Zaterdag 3 april. Eindelijk was het zover. Vandaag zouden we ‘Vlaanderens Mooiste’ onder de wielen geschoven krijgen. Als bevoorrechte inwoner van Ninove Stad maak ik de start van de wielertoeristen op 100m van mijn deur steeds van dicht bij. Geen overvolle ‘Ameiveldstraat’ deze keer. Zou het weer er voor iets tussen zitten. Het zag er alleszins niet naar uit dat het een ‘droge’ RVV zou worden. Mijn regenvestje zal alvast rond mijn lijf gegoten en om half acht zet ik koers richting Aspelare waar we afgesproken hadden met Franky W, Chrs G en Franky’s zoon. Even na achten komt Steven aansluiten en met 5 man sterk wriemelen we ons tss de massa’s wielertoeristen.

We bevinden ons tussen een internationaal gezelschap waar Hollands, Frans, Engels, Duits en jawel, zelfs Antwerps over de tongen vloeide. Iedereen ziet er nog fris uit en tss de dialecten door denk ik bij mezelf welk slagveld we binnen een uur 5 te zien zullen krijgen. De eerste kasseien liggen achter de rug met de Lippenhovestraat, zo op weg richting Roborst. Ik dokker achteraan tot ik plots Franky’s zoon voet aan grond zie zetten. Franky wacht als geleerde knecht op zijn zoon. Bleek achteraf dat buiten de eerste regendruppels ook de bidon van Franky’s zoon was gevallen. Vanaf nu wordt het echt flandrien-weer. Op het einde van de kassei even verzamelen geblazen al was het maar van korte duur. Met een loshangende rem kan je immers geen RVV afwerken, nietwaar Franky ! Spoedig dus naar de Fietshersteller. We spreken af aan de eerste bevoorrading in Oudenaarde. Intussen houd het niet op met regenen en zijn we drijfnat aan de eerste bevoorrading. In samenspraak met Chris besluiten we (Steven, Chris en ikzelf) door te rijden want lang stilstaan bij deze temperaturen in regen en wind is af te raden. Via een jaagpad pikken we ons groepje aan bij een select peletonneken en in draf bereiken we al vlug kluisbergen.

Vanaf nu begint eigelijk de echte RVV en bevinden wij ons op het parcours. We verteren vlot de Kluis en de Knokteberg, al is deze laatste niet te onderschatten. Op naar de kasseienzone, die er gevaarlijk nat bijliggen. Je moet je een weg banen tussen verloren gelopen drinkbussen, tubes, energyrepen en verloren gereden buitenlanders die niet weten wat hen overkomt. Nog een vlaagsken regen bovenop, hop naar de Paterberg. De modder komt ons al stroomafwaarts tegemoed. Halfweg moet ik voet aan grond zetten en geraak ik niet door het gewriemel boven. Teveel volk en onervaren wielertoeristen die naar boven proberen te rijden zoals ik soms naar huis wandel als ik een ‘stuk in mijn kl*ten’ heb… van de ene ‘zep’ naar de andere dus. Soit, niets aan te doen. Dit hoort nu eenmaal bij de RVV. Gelukkig is het wat opgehouden met regenen en al gauw staan we aan de voet van de Koppenberg.

Even twijfel en vragen aan Steven of we deze bult van Melden niet beter rechts laten liggen. Al klappertandend probeert hij iets zinnigs te zeggen maar ik versta er niets van. Wel had ik door dat Steven verkleumd was van de kou en ik stel voor om aan ‘tcaféeken voor de Koppenberg een goei zjat koffie te drinken. Goed idee zegt hij. Chris verkiest liever door te rijden en 5 minuten later slurpen wij gauw 2 tassen koffie binnnen. Droog word je er niet van maar het warmt wel wat op. Nog wat moed inspreken en toch maar de Koppenberg ‘proberen’ oprijden. Geen avance. Geen van beide geraakt boven door een wagen die knusjes weg temidden van den bult staat geparkeerd. Waar halen ze het toch uit om hier wagens door te laten. Al bij al heb ik nog een leuke anekdote van de Koppenberg…

Terwijl ik namelijk naar boven probeer te stoempen krijg ik een oranje micro voor mijnen neus van VTM Nieuws. Krijg nou de klere. Veel zin in een interview had ik niet op dat moment eerlijk gezegd, maar toch sta ik de journalist te woord en stel hem de vraag of er vandaag iets te doen is op de Koppenberg ? Volgende hoogtepunten van de dag waren de kasseistroken tussen de eiken- en de molenberg. Alsof er geen einde aan kwam. Ik kan je verzekeren, heel je lijf wordt door elkaar geschud. Onderweg snellen we nog Chris voorbij die bij de beesten aan het afzien is. Nog 5 hellingen voor de boeg en de kaap van 100km voorbij. Dag geeft moed. En nogmaals wordt het bewijs geleverd van op tijd en stond te eten en te drinken want de benen voelen nog goed aan temeer omdat ik overal goed gedoseerd heb en nergens geforceerd.

Hier en daar komt er al zelfs een spriet zon door waaraan we ons kunnen verwarmen. Toch was het even bijna sterven op het “zwarte beest’ de berendries. Het is en blijft een ‘smeerlapken’. Na Ten Bosse volgt dan het monument van de RVV. De Muur van G’bergen. Via de Kloosterstraat rapen we één voor één de lijken op. Beurtelings parkeren is vandaag hier niet van tel. Velen onder ons staan geparkeerd aan kant met krampen. Ook hier peddelen we vlot mee met ‘de meute’. Reikhalzend kijk ik uit naar de passage bovenop de muur en ben naarstig op zoek naar onze erevoorzitter Jozef. Moet die nu juist een tas koffie gaan drinken zijn zekers. Miljaarde dju he. Kwou nu net zijn ‘rode schoentjes’ van dichtbij eens zien.

Het is en blijft toch een belevenis die verdomde Muur van G’bergen. Een joelende mensenmassa schreeuwt de wielertoeristen (of wat daar nog van over blijft) naar boven. Nog enen en we zijn er vanaf. Beneden aan de bosberg worden we dan nog eens getrakteerd op een regenbui maar een half uur later trakteren wij onszelf enen op ne goeien Witkap. Twas plezant maar keihard. We hebben zonder ongelukken, platte banden, maar met opkommende krampen omstreeks half 3 de finish bereikt ! Bedankt Steven, Chris en ietwat van kortere duur Franky & zoon voor de goei companie ! Op naar het volgende hoogtepunt van den dag…het schlagerfestival in Hasselt. Benieuwd of er nog veel panache in de benen zal zitten om ‘uit het vliegmachine’ van Eddy Wally te springen…

Het was 2u vannacht vooraleer ik mijn bed in kroop. Een avondje Nienofs Revuegezelschap kan al eens uitlopen, nietwaar ? Asket mo wetj ! Ik stel me meteen maar de vraag of ik wel voldoende ben uitgerust voor een tourtocht van 120 km, ‘de parel van het pajottenland’. Zien wat de benen zeggen onderweg. We spreken af met de mannen van ‘de mennes’ en met 6 man trekken we richting Liedekerke voor inschrijving.

Het goede weer zorgt alvast voor een talrijk opgekomen publiek. Bij aankomst nog even Andy van de ‘piccobello’s’ groeten en al vlug dokkeren we over de pajotse wegen in Brabant. Met de wind op kop zitten we meteen in een stevige aanvangsfase langs Gooik, Lennik, Pepingen. Lange Philippe en Rudy C. houden het tempo strak. De pistongskes van lange Flip draaien stilaan op toerental. Ik beperk mij tot de buik van het peloton en neem er het gekwetter van Jurgen G. (alias de Grijzen) onderweg maar bij. Net nu ik een vot gevonden had om in Jurgen zijne mond te steken neemt hij samen met JP het commando over. We steken de grens over en rijden provincie Henegouwen binnen via Bierghes, Rebecq en Steenkerke. We komen aan de splitsing van de 80-100-120 km en ik besluit mee te volgen met de groep voor de volle 120km.

Ondanks de zware beginfase en het heuvelachtige parcours voel ik mij nog fris genoeg en speelt de korte nachtrust mij tot nu toe weinig parten. We bevinden ons inmiddels op bekend terrein (met dank aan Heghe Sportief) en via Hove en Graty bereiken we al vlug de eerste bevoorrading. In Thoricourt bereiken we het keerpunt en draait de wind nu ook in het voordeel. 2 nieuwe kopmannen zorgen ervoor dat het tempo met een snok de hoogte in gaat en al vlug vallen er slachtoffers.

Van een groot peloton is er geen sprake meer. We snellen het ene peloton voor het andere voorbij dankzij mooi kopwerk van Rudy en Jurgen. Via Silly, met onderweg de St-Marcoult en Marcq bereiken we al vlug de provincie Brabant en St-Pieters-Kapelle en Herne voor de 2^e bevoorrading van de dag. Al was van bevoorrading weinig sprake vermits alles reeds opgesoupeerd was. Blijkbaar had de organisatie toch iets minder volk aan de start verwacht.

Soit, Vlug een ‘gelleken’ binnen spelen dan maar want het voorbije uur heeft heel wat krachten gekost. Via Tollembeek en Galmaarden gaat het dan richting Waarbeke, Nieuwenhove en Denderwindeke. Nog even het peloton op een lint trekken en de laatste krachten uit de kuiten persen langs de ‘kapellekes’. Vlug een schietgebedje uit de mouw schudden en niet lossen. In tegenstelling tot de anderen, verlaten wij het parcours en volgen de Edingse Steenweg tot Ninove.

120 km op teller en 30 gemiddeld. We waren het er allemaal over eens. Een schoon rit op een schoon en goed uitgepijld parcours en prima training voor de RVV, komende zaterdag ! Asket mo wetj !

Voor één keer het verslag van een reporter ter plaatse. Al was het maar omdat ik ook in het verslag eens voorkom en omdat het zo sappig is om te lezen... en sappig was het alleszins die zondag 21 maart. Op stap met groep II naar Rebecq. Een impressie...

Deze keer op tijd (lees niet te vroeg) vertrokken uit Moerbeke onder een dreigende maar droge hemel. Drie minuutjes voor het officiële vertrekuur kom ik aan te Aspelare waar (naar ik later verneem) 57 leden klaarstaan om de wekelijkse rit aan te vatten. 

Groep I en groep III zijn reeds de baan op wanneer in groep II twijfelend wordt vertrokken : Franky VD is er namelijk niet en ’t is nu zoeken naar nieuwe kopmannen. Mijn teller staat dit jaar nog maar op 137 kilometer en dus voel ik me niet meteen aangesproken om op kop te vertrekken. De immer gedienstige en parate Gregory neemt zijn verantwoordelijkheid en neemt ons op sleeptouw. ‘k Heb met de aangekondigde regen in’t verschiet mijn bril niet op en zie niet meteen wie er naast hem zit. Alleszins ook bedankt aan al de andere kopmannen die vandaag de revue passeerden.

Mij rest nu nog een andere taak : de schaapjes tellen!! Hoe pak ik het deze week aan? De spaken tellen zoals vorige week aangekondigd? Moeilijk met al die verschillende wieltypes. De mannen tellen? Neen, want onze vrouwelijke collega is ook weer van de partij. De helmen dan maar. Weer niks !! Ik merk een onbeschermd hoofd op in de groep. Simpel houden dus en de koppen tellen brengt een totaal van 20 op. Via Voorde,Zandbergen gaat het richting Onkerzele. 28€ in ’t doorsnee Brussels restaurant. En hier aan de Gavers liggen de kikkerbillen in massa platgereden!! (*)  

Oei,oei,’den Onkerzeleberg’ komt eraan!!! Nog te vroeg op ’t seizoen vermoed ik want we draaien de Bosstraat in. In Atembeke vrees ik even dat ze dan maar de Bosberg gaan inlassen,maar het gaat via de ‘beklimming’ van de Koppenhollestraat richting Galmaarden. Had ik dat een uur geleden maar geweten…..

Op de Geraardsbergsesteenweg besluit Daniel VC dat het geen weer is om een hond door te jagen – ’t is ondertussen beginnen regenen – en zoekt een uitweg om knus in de volgwagen te zitten zonder ’t al te veel te doen opvallen. Hij ‘trekt’ simpelweg zijn versnellingsapparaat in zijn achterwiel en kan vanaf dan onze chauffeur Etienne gezelschap houden. (nvdr: ’t is e graptje hoor, D!)

’t Is voor deze laatste ook weer eens iets anders. Een klapken onder de baan i.p.v. stilzwijgend achter onze bonte bende aan cruisen. De afvallingsrace is nu echt begonnen want in Galmaarden besluit ook Willy VDB dat het tijd is om de huiswaarts te keren. Richting Tollembeek en Herne dan maar met nog 18. In Herne neemt Marc VC ons via de toeristische route richting Lettelingen ofte Petit-Enghien. In de Kromstraat worden de ruggen even gekromd want ’t gaat eventjes heel eventjes bergop. Even later kruisen we de steenweg en duiken den bos in. Crisis!!?? Het doorsneehuis in dit bos zou niet misstaan in Beverly Hills.  

Ondertussen heeft Hendrik C de teugels in handen genomen en leidt ons naadloos naar REBECQ alwaar het tijd wordt om de terugweg aan te vatten, echter niet zonder eerst een sterk staaltje van simultaan platvallen.(nieuwe discipline tijdens de O.S. in Londen 2012 ter vervanging van de puntenkoers) Mario VL en Kurt R. steken snel een nieuw voorwiel. Niet snel genoeg volgens de groep want ‘het oud zeer’ sluipt terug in de rangen. Wachten = Efkens voet aan de grond en zodra de pechvogels op enkele honderden meters achterstand aanzetten, ‘stilletjes’ verder rijden en daarna omzien waar de ‘achtervolgers’ blijven. ’t Vergt dan ook enkele kilometers achtervolgingswerk om ons wagonnetje terug aan te sluiten.

We komen te Hoves aan de lange muur die het golfterrein omsluit. Al honderden keren ben ik dit baantje voorbijgereden maar voor het eerst in mijn 30-jarige carrière als clublid – ik ben ooit als 12 jarige,de week na mijn plechtige communie,mogen starten in groep 2 - kom ik hier uit. Nooit te oud om te leren zegt men. Dit geldt ook voor Pierre V die de toeristische route waarvan eerder sprake ook nog nooit gedaan had.

Via Hoves gaat het richting Marcq. Vooraan aflossing van de wacht !! We trekken een nieuw blik kopmannen open en o.a. Pierre V neemt de kop. De kranige 65-er is als goeie wijn.Hoe ouder hij wordt , hoe beter hij wordt. In zijn jeugdig enthousiasme geeft hij er echter een iets te grote lap op want achteraan beginnen regen en kou stilaan slachtoffers te eisen. De afdaling richting Marcq valt nog mee maar zodra de hellende weg richting Sint Pieters Kappelle wordt aangevat ligt het tempo toch iets te hoog.

Mijn 150Db-stem geraakt blijkbaar niet tot vooraan en ‘k dien dan ook met een – naar later blijkt té overmoedige – demarrage vooraan te gaan vragen om ’t tempo iets te laten zakken. Geen probleem voor sterke Pierre en medekopman die ons verder aan een gezapig tempo naar Galmaarden leiden.  

Mijn bobijntje is af en de weersomstandigheden in acht genomen neem ik het (wijze??) besluit ik om van hieruit richting huiswaarts te fietsen. De wind op’t bolleken,nat en koud. Niet echt de meest ideale omstandigheid. Mocht er tussen Galmaarden en Aspelare nog iets spectaculairs zijn gebeurd, dan moet ik U dit schuldig blijven (of in’t verslag van volgende week zetten). waarvoor excuus.

Uw reporter, Johan Jacobs

Het was Jean-Pierre, alias ‘onze pa’, die met een voorstel voor de proppen kwam. Wat meer onbekend terrein gaan verkennen tijdens georganiseerde ritten. En waarom niet begot ! De eerste semi-klassieker vh jaar in Boutersem, de Parel van het Hageland. Een tourtocht van 115 km langsheen heuvelachtige wegen in de omgeving van Nieuwrode, Wezemaal, Testelt, Averbode, Baal, Bekkevoort. Met andere woorden, in de respectievelijke tuinen van Sven Nys en Niels Albert. Onderweg pikken we nog Steven op en zo zijn we rond de klok van 8u reeds in Boutersem. Inschrijven en nog snel wat pasta binnenmalen en bij een 14-tal graden verlaten we Boutersem richting eerste controlepunt.

Tijdens het eerste gedeelte zit de wind in ons voordeel en zo bereiken we al snel de eerste bevoorrading. Ondertussen zijn we al herschapen tot veldrit-courreurs. Regen onderweg en modder op de baan waren hiervoor de boosdoeners. Vlug vertrekken want lang stilstaan zorgt voor afkoeling. Onderweg sluiten we aan bij een groep en laten we ons gezwind meeglijden aan een gestaag tempo. De snelheidsmeter duikt niet meer onder de 35km/uur met pieken tot 42. het is contstant draaien, keren en optrekken langs glooiende maar prachtige landschappen. ‘we zullen rap thuis zijn’ roept Steven nog. En met een snok wordt het peloton op een lint getrokken. Alsof we zowaar aan het koersen waren. We moeten even de rol lossen en alles brokkelt uit elkaar. De topform om dit gat dicht te rijden is duidelijk nog niet aanwezig. Steven probeert nog een gaatje van 200m te dichten maar met die verdomde zijwaardse wind was het haast onmogelijk. Laten rijden dan maar en een 10-tal km verder bereiken we de 2^e bevoorrading. Van  hieruit is het nog zo’n 40 km tot de aankomst met de wind in het nadeel.

Het venijn zat hem duidelijk in de staart van deze klassieker want de ene helling na de andere volgt zich op. Constant is het ‘op en af’ en het is bij momenten stoempen om voort te geraken. Ik voel me nog tamelijk goed en samen met Steven zetten we ons op kop van een 7-tal wieltjeszuigers. Het zonnetje is zelfs van de partij. Boven op een klimmetje komen we als eerste boven. In de afdaling eist Steven de hoofdrol op en heeft last van een serieuze kramp in de onderbil. ‘onze pa’, niks vermoedend rijd gezwind verder en collegiaal als ik ben, maak ik rechtsomkeer om de schade te gaan opmeten bij mijne ploegmakker. Na wat heen en weer gestretch valt alles terug in de juste plooi en kunnen we verder voor de laatste 15km. We rapen onderweg ‘onze pa’ nog op die pas na 5 minuten door had dat we ‘achter’ waren. Ik moest blijven doorrijden vertelde hij achteraf want er zat oek een serieuze kramp te wachten. Iets voor 13u bereiken we dan moe maar voldaan de aankomst. 115 km met 29.8 gemiddeld. We zijn het er samen over eens dat we niet slecht gereden hadden.

Onder een ijskoude douche wordt alle modder weggespoeld en met 2 paar nieuwe kousen en een doos Isostar (gewonnen met de gratis tombola) rijden we richting Ninove en spoelen we onze inspanningen nog eens door bij Marc in café de roxy. Afpsraak volgende zaterdag voor een andere parel, deze van het pajotteland voor 120km.

In tegenstelling tot vorige week beperken we ons dit weekend enkel tot de klassieke zondagsrit met de club. Benieuwd dus hoe de fysieke gesteldheid zal reageren met enkel 2 spinningbeurten in de benen deze week. We maken ons gauw op voor de 2^e rit van het seizoen. Geen vriestemperaturen meer. Eindelijk ! 8u30. Samen met Tom, Mario en onze pa richting Aspelare. Nog geen Rossignol Kurt op het inschrijvingsblad te bespeuren. Dan maar zelf 'Kurt Contador Rossignol' toevoegen. Enig onverdrijven mag wel in 't begin van tseizoen. Wordt het groep II of toch maar groep I. Vorige zondag duurde de rit immers een half uurken te lang voor mij (met dank aan Jozef in de volgwagen maar vooral aan zijnen spiegel). Foert...denk ik bij mezelf en onwetende welke richting het peloton uit gaat sluit ik me aan bij groep I. Goed positie kiezen denk ik bij mezelf want wind op kop richting Gibecq.

De benen voelen goed aan. Ido dito als het bergop gaat. Er is zelfs even tijd om een babbelken te slaan met Marc over 'per velo naar het werk fietsen' en met Tom over zijn bouwplannen. Ik stel me zelfs de vraag hoe lang het niet geleden was dat we naast elkaar in de buik van het peloton gereden hadden. Fluitsignaal ! Even wachten op het antwoord want vooraleer ik een gokje waagde was Tom Petrol er al vandoor. Op de grote molen slaat hij een gat van 50m. Straffe kost vaneigens ! Man toch, wat een machtsvertoon weeral en na het her-groeperen lacht hij vriendelijk naar mij met de woorden 'voila sie, even getoond wie hier de baas is in het peloton'. Ondertussen blaast de wind in het voordeel en gaat de snelheid met mondjesmaat de hoogte in. Even vragen aan Noël of de C gisteren niet gekoerst heeft. Een snotvalling van zijne copain hield beide neo-courreurs uit de koers op zaterdag maar C-kes was wel present op zondag. Zo present zelfs dat af en toe een valpartij niet mag ontbreken. Nietwaar C. Aan de lichten even het evenwicht kwijt en hop...op de zij. Het hoort er allemaal bij. Het doet mij herinneren aan mijn eerste MTB-tocht samen met Tom : de regiotour in 2005 (100km), waar mijne smikkel na 50m al in 'de moor' zat. 'Shit happens'.

We naderen stilaan ons eindpunt. In Appelterre maakt goede vriend 'Eddy' ons nog even attent op 'open deurdagen' en spreek ik Sonja nog wat moed in. De laatste loodjes wegen het zwaarst. Come on Sonja ! Ook Eddy draagt zijn steentje bij en slaat zowaar een gat. Maar dan wel letterlijk...het gat van Sonja. Ronny blijft er tamelijk nuchter bij en maakt zich geen zorgen. Aspelare Terminus. 80km en de benen voelen niets vermoeid aan. Goe gereden Kurt. T'ging al beter dan vorige week...roept Franky mij goedlachs toe. Volgende week op kop. Inderdaad Franky, k'ben content van mijn rit...maar voor het kopwerk, sorry Franky, daar pas ik nog even voor... Merci mannen voor het kopwerk en de leuke rit. Volgende zaterdag, eerste semi-klassieker. De Parel van het Hageland te Boutersem. Zondag...zijn we terug op het 'aspel' in Aspelare. 

Gruss Dich !

Sauerland...wo die Mädchen nog wilder als die Kühe sind'

Het was een leuk weerzien daar in Outer, ter hoogte van de Online-Fitness. 2.5 jaar had ik niet meer met de fiets in clubverband gereden.  Meermaals goede intenties gehad, doch is er, op enkele trainingsritjes deze zomer na, nooit iets van gekomen. Ik kon mij helaas niet meer opladen voor het harde labeur op een koersfiets. Teveel gereden in 2006 ? Een rustpauze die langer uitgelopen was dan voorzien ? Verbouwingswerken in 2009 en amper nog vrije tijd om een hobby te beoefenen.  Doch wist ik dat het tij ooit wel eens zou keren. Maar zonder doel kon dit wel eens langer duren als verhoopt.

Met enkele fietsvakanties dit jaar als stimulans, schreef ik me stout in voor de 1ste spinningsessie van Heghe Sportief te Outer, medio Januari. Al gauw bleek dat ik het wereldje van het fietsen wel wat gemist heb. Een bende toffe gasten, samen voor iets gaan, een gezellig samenzitten tussen pot en pint na een helse inspanning...Dat is het ! Meteen had ik de smaak te pakken, ook al was het afzien als de beesten. Maar afzien hoort er nu éénmaal bij natuurlijk. Wetende in het achterhoofd dat inspanningen beloont worden.

Nog anderhalve maand tot de echte seizoensstart. Trainen als de beesten dus want 7 maart is niet ver meer af. 2 x 10 beurtenkaart voor spinning in Haaltert en Roosdaal. 2 x weeks op de rollen en als het af en toe kan, eens buiten fietsen. Van dit laatste kwam niets in huis door de slechte weersomstandigheden die er nu eenmaal waren. Ge zijt goe bezig, pepte ik mezelf steeds moed in. Het was alsof mijn eerste rapport in het college van Ninove bij Juffrouw Suzanne. Een eerste korte analyse...DOE ZO VOORT JONGEN !